'Οποιου του μέλει να πεθάνει... δεν πνίγεται ποτέ

Τον Καπτά Νίκο το Λιοντάρα, τον γνώρισα το 1963, στην Γλασκώβη όπου πήγαμε να παραλάβουμε το «Πρόοδος», ένα καναδέζικο Λίμπερτυ του '43 , με DOXFORD μηχανή.

Ηταν παροπλισμένο εκεί για δύο χρόνια και το πήρε ο Αγγελικούσης που τότε ήταν με τον Ευθυμίου και είχε. ενάμισυ καράβι.

Στο «Πρόοδος» είχε 35% μετοχές ο καπ. Λιοντάρας και ήλθε καπετάνιος.

Να σας πω δύο λόγια και για τον Αγγελικούση μια που ήλθε η κουβέντα.

Τότε δεν υπήρχαν αυτοκινητάδικα και το «Πρόοδος» κουβάλαγε αυτοκίνητα. Γι αυτό στο κατάμπαρο και στον κουραδόρο είχανε προσθέσει καταστρώματα ίσα να χωράνε μικρά επιβατηγά αυτοκίνητα. Τα καταστρώματα αυτά ήταν από κλασσικές ξύλινες μπουκαπόρτες.

Οταν λοιπόν το πήρε ο Αγγελικούσης, ναυλωθήκαμε από Αμβέρσα για Hong Kong με λίπασμα UREA σε σακιά και έπρεπε να χαλάσουμε τα έξτρα καταστρώματα και να στοιβιάσουμε όλες αυτές τις εκατοντάδες μπουκαπόρτες.

Συνεργείο στεριάς ήταν κάτι το ξορκισμένο τότε.

Ολη η δουλειά έγινε με το πλήρωμα σε τρία εικοσιτετράωρα συνεχούς δουλειάς.

Ο Αγγελικούσης γύρω στα 50 του τότε και εγώ, είμαστε μία πόστα και κουβαλάγαμε μπουκαπόρτες. Δεν σταματαγάμε ούτε για καφέ.

Με τόσο κέφι για δουλειά και γνώση της δουλειάς, πως να μην γίνει μεγάλος όπως έγινε ;

Πολύ αργότερα, το 1969, ήμουν υποπλοίαρχος στο TZATIPARI του Αγγελικούση. Εμεινα δυόμιση χρόνια συνέχεια.

Στον ενάμισυ χρόνο δεν είχα πάρει αύξηση, ενώ μάθαινα από άλλα καράβια ότι οι μισθοί είχαν αυξηθεί.

Ζήτησα λοιπόν αύξηση μέσω του καπετάνιου, του καπτά Γιάννη του Μαυρή, ώρα του καλή.

Εδώ πρέπει να πω ότι κανένας δεν μπορούσε να κατηγορήσει τον Αγγελικούση για . σπάταλο ή χουβαρδά όπως άλλωστε και σχεδόν όλους τους Αιγαιοπελαγίτες εφοπλιστές της εποχής.

Σε λίγο λοιπόν ήλθε η απάντηση από το γραφείο να μου δώσει αύξηση .. πέντε λίρες...

Ολοι αναγνωρίζανε ότι ήμουν καλός στην δουλειά μου και με προσέβαλε αυτή η ασήμαντη αύξηση.

Σε μια έκρηξη ευθιξίας λοιπόν, έγραψα ένα γράμμα προσωπικά στον Αγγελικούση με τον οποίο, στα χρόνια που πέρασαν, είχαμε αναπτύξει μια όμορφη προσωπική σχέση.

Του έγραψα ότι τον ευχαριστώ για την γενναιόδωρη αύξηση, αλλά επειδή ..δεν χρειαζόμουν άλλα λεφτά, τον παρακαλούσα να στέλνει τις πέντε λίρες κάθε πρώτη του μηνός στον ζητιάνο που χρόνια καθότανε στην είσοδο του ΝΑΤ.

Στο επόμενο λιμάνι ήλθε η ιδιόχειρη απάντηση από τον Αγγελικούση. 'Αγαπητέ «καπιτάν» Πάνο, (το «πι» με γιώτα) εγώ είπα στην .. αναθεματισμένη την Γεωργία να γράψει τριανταπέντε λίρες και αυτή έγραψε πέντε.'

Ηταν δε η κα Γεωργία ίσως η πρώτη υπάλληλος του Αγγελικούση, από τότε που ήταν μαζί με τον Ευθυμίου, αητός μονάχος στην δουλειά της, κρατούσε το γραφείο σχεδόν μόνη της. Ο,τι πρόβλημα είχαμε στην κα Γεωργία πηγαίναμε.

Ηξερα ότι ούτε εκείνος είπε τριανταπέντε λίρες, ούτε η κα Γεωργία έκανε λάθος, αλλά ο τρόπος που μπάλωσε την κατάσταση ήταν τόσο γλυκός και αφοπλιστικός που μόνο καλά αισθήματα μου προκάλεσε.

Αυτά τα λίγα για τον μεγάλο αυτόν αυτοδημιούργητο πλοιοκτήτη Αντώνη Αγγελικούση.

Ο Καπτα Νίκος ο Λιοντάρας απο τα Καρδάμυλα της Χίου, κι αυτός πενηντάρης τότε, ήταν ψηλός, σωματώδης, μιλούσε λίγο και όπως οι περισσότεροι καπεταναίοι της εποχής του, δεν μιλούσε ποτέ για τον εαυτό του.

Βλέπεις αυτοί οι καπεταναίοι είχαν μπολιαστεί με το «ο Καπετάνιος στο καράβι είναι ο μετά τον Θεόν Θεός» και ήταν μοναχικοί και απόμακροι.

Μεγάλο μέρος της νοοτροπίας αυτής πέρασε και σε μας τους πλοιάρχους της επομένης γενιάς.

Στην αρχή δεν τα πηγαίναμε καλά.

Εγώ ξεκίνησα την θάλασσα με εγγλέζικα καράβια.

Στους δύο μήνες οι Εγγλέζοι με κάνανε ανθυποπλοίαρχο χωρίς δίπλωμα βέβαια, γιατί αρρώστησε και έφυγε ο ανθυποπλοίαρχος στη Jeddah .

Εμαθα λοιπόν με στολή και γάντια, με Yes Sir , No Sir , Ai Ai Sir , να με φωνάζουν Mr . Mate .. Οταν λοιπόν η εταιρεία έκλεισε και πήγα στο «ΠΡΟΟΔΟΣ» ανθυποπλοίαρχος, ήταν κάτι σαν ανώμαλη προσγείωση για μένα.

Ο καπ. Λιοντάρας ήθελε να κάνω ματσακόνι στην κουβέρτα ενώ όταν κάποτε σε ένα απο τα δύο εγγλέζικα που έκανα, έπιασα τον Γκάϊ για να βγάλω την μπίγα έξω, έφαγα πέντε λίρες πρόστιμο. γιατί λέει έκανα χειρονακτική εργασία που απαγορευόταν στους Αξιωματικούς..

Σε λίγο καιρό όμως κατάλαβε ο Καπτά Νίκος ότι μπορούσα να προσφέρω περισσότερα αλλού παρά στο ματσακόνι και συμβιβάστηκε με την ιδέα, αλλά κάπου-κάπου το χτύπαγε:

«Ξέρεις Καπτά Πάνο τι θα λένε για σένα στα Χιώτικα καράβια;

Καλός ο καπτά Πάνος, άριστος ναυτίλος, με τα Εγγλέζικα του .Τσώρτσιλ.., αλλά το ευλογημένο το παιδί δεν βοηθάει και λίγο στην κουβέρτα».

Με το «ΠΡΟΟΔΟΣ» τους πρώτους έξη μήνες δεν σταυρώσαμε πλήρες εικοσιτετράωρο πλεύσιμο. Οκτώ ώρες και δέκα ώρες ακυβέρνητοι την ημέρα ήταν συνηθισμένο φαινόμενο.

Σε ένα από αυτά τα σταματήματα στον Ινδικό αντατολικά της Μαδαγασκάρης, με κάλμα μπουνάτσα, μου διηγήθηκε σχεδόν τηλεγραφικά την ιστορία που θα σας πω :

Ο Καπτα Λιοντάρας στον πόλεμο ήταν υποπλοίαρχος.

Τότε στους ναυτικούς είχε γίνει πολιτική επιστράτευση και έπρεπε να μπαρκάρουν στα καράβια που τους έστελνε η Ελληνική ή η Συμμαχική Διοίκηση στην Αλεξάνδρεια.

Στην Μεσόγειο στα 1942, 1943, κυριαρχούσαν τα Γερμανικά υποβρύχια και το να ταξιδέψεις σ'αυτήν, ήταν σαν να κολυμπάς στον Αμαζόνιο παρέα με πιράνγχας.

Ο καπ. Λιοντάρας επέζησε από πέντε ναυάγια!!!

Στα δύο από αυτά ήταν ο μοναδικός επιζήσας και στο ένα από αυτά τα δύο, ήταν ο μοναδικός επιζήσας από δύο καράβια!!!

Γι' αυτό το ναυάγιο τον έπεισα να μου μιλήσει σε εκείνο το σταμάτημα.

Μπαρκάρησε υποπλοίαρχος λοιπόν με ένα φορτηγό και φύγανε ένα μεσημέρι από την Αλεξάνδρεια, δεν θυμάμαι για που.

Ο καιρός καλός, η θάλασσα κάλμα μπουνάτσα. Αλλά ας αφήσουμε τον καπτά Νικόλα να το διηγηθεί ..

«Εγώ Καπτα Πάνο ήξερα ότι θα γίνει ζημιά.

Είχα τέτοια προαίσθηση που ενώ έπρεπε να σηκωθώ στις τέσσερις για βάρδια, είχε πάει μεσάνυχτα και κάτι και δεν μου κόλαγε ύπνος. Καθόμουν στο γραφείο και διάβαζα την εφημερίδα που πήρα απο το λιμάνι μερικές ώρες νωρίτερα.

Και κεί που διάβαζα, τρώμε την πρώτη τορπίλη. Δεν θέλαμε και δεύτερη δηλαδή γιατί την φάγαμε καταμεσίς στο μηχανοστάσιο. Η έκρηξη ήταν τόσο μεγάλη που με πέταξε ψηλά και βρέθηκα στη θάλασσα μαζί με το γραφείο μου, σχεδόν καθισμένος στη καρέκλα μου. Ηταν το πέμπτο μου ναυάγιο και να σου πω την αλήθεια θύμωσα. Θύμωσα τόσο που φώναζα. «γιατί ρε Θεέ πάλι σε μένα;

Αντε κολύμπα πάλι νυχτιάτικα και μεσοπέλαγα.»

Σαν απάντηση, όπως άπλωσα το χέρι μου μέσα στο σκοτάδι ψάχνοντας να πιαστώ από κάπου, έπιασα το σταυρουδάκι μου που είχα κρεμασμένο σ'ένα καρφί στο γραφείο μου.

Ε, τώρα, είπα, δεν χάνομαι με τίποτα και άν το πιστέψεις, ησύχασα.

Εβαλα και μια πάνινη καρέκλα στα πόδια μου για να μην με . φάνε τα ψάρια και περίμενα.

Κάπου μακρυά, άκουγα φωνές. Μετά ησυχία.

Φαίνεται ότι η έκρηξη φάνηκε μακρυά και σε καμμιά ώρα ήλθε κοντά μου ένα γκαζάδικο μικρό, μου 'ριξε προβολέα και σχοινί για να με πάρει επάνω. Δεν ξέρω τι μου 'ρθε και τους φωνάζω «Αφήστε με εμένα, είμαι καλά. Από εκεί ακούγονται φωνές, πρεπει να είναι πληγωμένοι.

Λές και ο καπτάνιος του γκαζάδικου υπάκουσε σε διαταγή. Με παράτησε εκεί να κολυμπάω μεσοπέλαγα και πήγε να βρεί τους πληγωμένους.

Δέν πήγε μισό μίλι και έφαγε και αυτός την δική του τορπίλη.

Η έκρηξη έκανε την νύχτα μέρα. Η φωτιά έφτασε μέχρι τον Θεό.

Ευτυχώς ήμουνα από σοφράνο και δέν με έφτασαν ούτε η φωτιά από την έκρηξη ούτε ο καπνός ούτε τα πετρέλαια που επέπλεαν και καιγόταν.

Με έπιασε ένας λυγμός.. έκλαιγα και γελούσα μαζί και αισθανόμουν και λίγο ένοχος που σώθηκα εγώ ενώ άλλοι καιγόντουσαν ... Το τί άκουσε ο Θεός δεν μπορώ να τα επαναλάβω. Θα του πώ και άλλα όταν τον συναντήσω... Ετσι σαλτάρεις και μιλάνε μετά για ψυχολογικά προβλήματα.

Μετά από μερικούς αιώνες ξημέρωσε και πρίν το μεσημέρι ήλθε ένα πολεμικό και με μάζεψε. Ψάξαμε για αλλους επιζώντες αλλά τίποτα. Ημουν ο μόνος επιζών από δύο καράβια!!!!

Να σκεφθείς ότι όταν παρουσιάστηκα στην διοίκηση θέλανε να με βγάλουν λιποτάκτη γιατί νομίζανε ότι δεν πήγα με το καράβι.. Είχαν περάσει κάτι περισσότερο από 24 ώρες από τότε που έφυγα και δεν μάθανε ότι το καράβι μου χάθηκε..

Εδώ τελείωσε η διήγηση του καπτά Λιοντάρα και εγώ έμεινα άφωνος. Το μυαλό μου δέν μπορούσε, ούτε ακόμη μπορεί να χωρέσει, πώς εξωπραγματικές ενέργειες, ορισμένες στιγμές τις θεωρούμε φυσιολογικές και το αποτέλεσμα είναι ασύλληπτο.

Γιατί πες μου εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, πόσες πιθανότητες υπάρχουν να βρίσκεσαι μετά από ναυάγιο στην θάσασσα, να έλθουν να σε σώσουν κα εσύ να αρνηθείς!!!!!

Πές μου και εσύ καπετάνιε πόσες πιθανότητες υπάρχουν να βρείς ένα ναυαγό μεσοπέλαγα, να πάς να τον σώσεις, αυτός να αρνηθεί και εσύ να το δεχτείς και να τον παρατήσεις!!!!!

Τα χρόνια μου στην θάλασσα κραυγάζουν ότι δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο δισεκατομύριο.. Εκτός βέβαια εάν είναι αλήθεια αυτό πού λένε ότι «όποιος του μέλει να πεθάνει δεν πνίγεται ποτέ!!!»

Πάνος Τριανταφυλλίδης

Αριθ. πρωτ.: ΔΤ-1325

29 Ιουνίου 2016... περισσότερα

Αριθ. πρωτ.: ΔΤ-1324... περισσότερα

Αριθ. πρωτ.: ΔΤ-1323

14 Ιουνίου 2016

περισσότερα

Αριθ. πρωτ.: ΔΤ-1322

3 Ιουνίου 2016

Στο πλαίσιο των προγραμματισμένων διαλέξεων προς τους σπουδαστές... περισσότερα

Αριθ. πρωτ.: Λ-1480

12 ΜαΪου 2016

Aγαπητοί συνάδελφοι, μέλη και φίλοι της Λέσχης,

Κατόπιν... περισσότερα